---

แผนที่ จาก Penang ไป Jakarta

---

จาก Penang ไป Jakarta

ขึ้นสายการบิน Batik Air จาก Penang ไป Jakarta สายการบินมาตรฐาน บริการดี เลือกแบบถูกที่สุดแล้วรวมกระเป๋า คนละ 4,000 บาท (ไปอย่างเดียว)

ปกติไม่ได้จองที่นั่ง เขาให้อะไรมาก็ตามนั้น สุ่ม ลุ้นดี ครั้งนี้ได้ที่นั่งติดประตูฉุกเฉิน ซึ่งเป็นที่นั่งที่เหยียดขาได้เต็มที่ แต่ข้อเสียคือ เราไม่สามารถสะพายกระเป๋าคาดออก แม้แต่กระเป๋าเล็กๆอะไรได้เลย ยกเว้นจะใส่เสื้อคลุมทับปิดกระเป๋าไว้ ไม่อย่างนั้นก็ต้องเก็บไว้ที่เก็บของบนศรีษะ ซึ่งก็เสี่ยงของหายได้ ถ้าใครที่มีของมีค่าก็ให้เก็บติดตัวให้ดี

การเดินทางในเมือง

ถ้าเป็นนักท่องเที่ยวไปแค่ไม่กี่วัน แนะนำให้ใช้ Gojek ไม่ต้องคิดมาก เพราะที่เที่ยวส่วนใหญ่ก็อยู่ในเมืองใกล้ๆกัน

รถไฟ

แต่ถ้าอยู่ระยะยาว และอยู่ไกลอย่างพวกเรา ก็ใช้รถเมล์ รถไฟได้ ราคาถูกเว่อร์ๆครั้งละ 7-10 บาทเท่านั้น แต่ต้องซื้อบัตรเติมเงินก่อน (#11)

บัตรต่างๆอาจจะงงๆนะ ทำให้ต้องมีหลายใบ แต่มันไม่แพง เช่น เราตอนขึ้นรถไฟ ก็ให้ซื้อบัตรก่อน แล้วค่อยเติมเงิน ใช้ขึ้นรถไฟ รถบัสได้ แต่พอตอนเข้า Monas เขาก็บังคับให้ซื้อ JakCard อีก

ข้อเสียของรถไฟมากๆคือ คนเยอะมาก โดยเฉพาะช่วงเช้า กับเย็น ไม่เคยได้นั่งเลย บางครั้งเบียดกันเหมือนอยู่ในญี่ปุ่น

รถเมล์

ระบบรถเมล์ของที่นี่ถือว่าดีมากนะ มีเลนสำหรับรถเมลเฉพาะแบบไม่มีรถปกติเข้ามาขวางได้เลย มีแพลตฟอร์ม มีที่กั้นแปะบัตรจ่ายเงิน ดูอินเตอร์มาก ราคาก็ถูกแบบเว่อร์ๆไม่เกิน 10 บาท

มีเรื่องที่แปลกใจอยู่เรื่องนึง มักจะเห็นคนอยู่กลางถนน คอยโบกรถ ไม่ได้ใส่ยูนิฟอร์มอะไรนะ บางทีก็เดินไปมาตัดหน้ารถเมล์เฉยๆได้เลย เหมือนคอ่ยเก็บเงิน หรืออะไรซักอย่าง

JakCard คืออะไร

คือบัตรเติมเงินอิเล็กทรอนิกส์ (Prepaid Card) ที่ออกโดยธนาคาร Bank DKI ของรัฐบาลท้องถิ่นจาการ์ตาอารมณ์จะคล้ายๆ บัตร Rabbit ของบ้านเรา หรือบัตร Octopus ของฮ่องกง

JakCard ใช้ทำอะไรได้บ้าง?

1. ใช้แปะเข้าระบบขนส่งสาธารณะ รถเมล์ BRT รถไฟ MRT, LRT, MicroTrans (JakLingko) (เป็นรถตู้เล็กๆวิ่งตามซอย ขึ้นฟรี แต่ต้องแปะบัตรเพื่อบันทึก)

2. ใช้ซื้อตั๋วเข้าพิพิธภัณฑ์ โดยเฉพาะ Monas (ไม่รับเงินสด รับเฉพาะ JakCard เท่านั้น)

3. ใช้จ่ายค่าสินค้าต่างๆ ค่าที่จอดรถ

JakCard ซื้อที่ไหน?

ซื้อได้ที่เคาน์เตอร์ขายตั๋วในสถานี TransJakarta, สถานี MRT, หรือตามเคาน์เตอร์จำหน่ายบัตรหน้าทางเข้า Monas และสวนสัตว์ Ragunan

การเติมเงิน (Top-up)

เติมได้ที่ตู้เติมเงินในสถานีรถไฟฟ้า, เคาน์เตอร์สถานี TransJakarta และร้าน Alfamart หรือ Indomaret

รถไฟเร็วจากสนามบินเข้าเมือง (Airport Rail Link)

• ใช้บัตรเครดิต/Travel card จากไทยซื้อตั๋วที่ตู้ได้เลย
• ซื้อผ่านแอพ GoJek/Grab
• ซื้อผ่านเว็บ reservation.railink.co.th

รถไฟชานเมือง (KRL Commuterline)

• ใช้บัตร KMT (Kartu Multi Trip) เป็นบัตรของทางหน่วยงานรถไฟโดยตรง
• ซื้อที่สถานี ได้บัตรแล้วก็เอาเงินสดยื่นให้พนักงานบอกว่า Top Up
• ใช้ JakCard ไม่ได้
• ใช้เงินสดซื้อตั๋วเที่ยวเดียวไม่ได้

รถไฟในเมือง MRT,LRT

• ใช้บัตร KMT ก็ได้ หรือ Jakcard ก็ได้
• แอพ GoJek/Grab ก็ได้

เข้า Monas

• Jakcard เท่านั้น
• ใช้บัตร KMT ไม่ได้
• แอพ GoJek/Grab ไม่ได้

สรุปใชับัตรไหน

กรณีอยู่ในเมือง และต้องการเข้า Monas ให้ไป Monas ก่อน แล้วซื้อบัตร JakCard พร้อมตั๋วเข้า Monas แล้วเติมเงินเข้าบัตรเพื่อใช้เดินทาง MRT, LRT จบได้ด้วยบัตรเดียว

กรณีอยู่นอกเมือง และต้องการเข้า Monas ต้องซื้อบัตร KMT ก่อน เพื่อขึ้นรถไฟชานเมืองเข้าเมือง จากนั้นก็ไป Monas ซื้อบัตร Jakcard อีกบัตร คือต้องมี 2 บัตร

ปล. ยังมีบัตรอื่นอีก ประเทศนี้บัตรเยอะพอๆกับยี่ห้อแอพ taxi เลย

รถไฟใช้แอพได้ก็จริง แต่ในฐานะนักท่องเที่ยวมาใหม่ มันเข้าใจยากอยู่นะ

ส่วน Jalingko รถตู้ เรานั่งเล่นเฉยๆ ไม่เหมาะกับนักท่องเที่ยว เพราะรอนาน มาเมื่อไหร่ไม่รู้ และวิ่งระยะสั้น เรียกรถจากแอพคุ้มกว่ามาก

ประวัติ Jakarta

ย้อนกลับไปในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 12-16 พื้นที่นี้เป็นแค่เมืองท่าเล็กๆ ชื่อว่า Sunda Kelapa ของอาณาจักรฮินดูค้าขายเครื่องเทศที่มีค่ามากในยุคนั้น ชาวโปรตุเกสก็เลยเข้ามามีอิทธิพลมากขึ้น

ต่อมาค.ศ. 1527 แม่ทัพ Fatahillah ก็สามารถยึดคืนได้จากโปรตุเกส และเปลี่ยนชื่อจาก Sunda Kelapa เป็น “Jayakarta” ซึ่งแปลว่า “ชัยชนะอันยิ่งใหญ่”

Jayakarta รุ่งเรื่องขึ้นเรื่อยๆผ่านมาเกือบร้อยปี ก็มีชาวดัชต์ เข้ามาถล่มเมืองแบบราบคาบ แล้วสร้างเมืองใหม่ทับของเดิม แล้วตั้งชื่อใหม่ว่า Batavia สร้างเป็นเมืองจำลองของอัมสเตอร์ดัม และเสวยสุขได้ถึง 323 ปี (ค.ศ. 1619 – 1942)

จนกระทั่งถึงยุคสงครามโลกครั้งที่ 2 ญี่ปุ่นได้ขับไล่ชาวดัชต์ออกไป และต้องการเอาใจคนท้องถิ่นด้วยการเปลี่ยนชื่อเมืองจาก Batavia เป็น Jakarta แต่ก็เป็นช่วงเวลาสั้นๆแค่ 3 ปีเพราะญี่ปุ่นเป็นฝ่ายแพ้สงคราม

Sukarno และ Hatta ประธานาธิบดีและรองประธานาธิบดี จึงได้ฉวยโอกาสสุญญากาศนี้ประกาศเอกราชของอินโดนีเซียในวันที่ 17 สิงหาคม 1945 ก่อนที่ดัชต์จะมาทวงความเป็นเจ้าของ

และก็เป็นไปตามคาด เนเธอร์แลนด์กลับมาเอาคืน แต่ Sukarno และ Hatta ก็ต้องต่อสู้กับเนเธอร์แลนด์ต่อถึง 4 ปี และยุทธการสำคัญคือใช้ “การทูต”กดดันจนสหประชาชาติ (UN) บีบให้เนเธอร์แลนด์ยอมรับเอกราชของอินโดนีเซียในปี 1949

ทำไม Sukarno และ Hatta ถึงเป็นคนสำคัญ เพราะเป็นผู้ที่สามารถรวมใจ “คนหมื่นเกาะ” ชาติพันธุ์นับร้อยให้ยอมรับว่าเป็นคนชาติเดียวกันได้

สรุป

Sunda Kelapa (ดั้งเดิม) → โปรตุเกสมายึด (90 ปี) → Fatahillah ยึดคืน (เกือบ 100 ปี) → ดัชต์มายึด (323 ปี) → สงครามโลกครั้งที่2 ญี่ปุ่นครอง (3 ปี) → ญี่ปุ่นแพ้สงคราม (2 วัน) → Sukarno–Hatta ประกาศเอกราช → เนเธอร์แลนด์มาทวง (4 ปี) → UN บีบให้เนเธอร์แลนด์ยอมรับเอกราช (1949)

ที่พัก Jakarta

พวกเราจองจาก airbnb 1 เดือน 12,200 บาท รวมทุกอย่างแล้ว เป็นคอนโดเหมือนที่ไทย แต่ห้องเล็กๆน่าจะ 25 ตร.ม.เท่านั้น

แต่สิ่งที่ไม่เหมือนคือ เครื่องมิเตอร์ไฟ (รูปขวาบนที่มีไฟขึ้น) นอนอยู่ดีๆเครื่องร้องสัญญาณไฟขึ้น สรุปว่าเป็นแบบเติมเงิน คือเราต้องไปซื้อเครดิตที่นิติฯ เช่น ขอซื้อไฟ 200 บาท ก็จะได้รหัสมา แล้วเราก็กดรหัสที่ได้ที่แป้น เราก็จะได้ใช้ไฟต่อแล้ว เกิดมาเพิ่งเคยเห็น ไฟแบบระบบเติมเงิน (เจ้าของคืนเงินให้ เพราะเขาลืมเติมไฟ😅)

ที่พักที่นี่จะว่าสบายก็สบายนะ สะอาด หรูหรา ชั้นสูง ตึกข้างๆมีที่จอดเฮลิคอปเตอร์ เห็นลงจอดดาดฟ้า แล้วคนก็เดินไปงานแต่งงาน เสียงดังแบบอย่างนี้ก็ได้หรอ

อีกเรื่องที่ทำให้เราต้องคิดหนักว่าจะกลับไปอีกมั้ยคือ มลพิษเยอะมาก เห็นท้องฟ้านั่นมั้ย มัวๆไม่ใช่กล้องมัวนะ มันคือฝุ่นกับอะไรไม่รู้ เพราะตอนออกไปข้างนอกจะมีกลิ่นเหม็นๆตลอด ไม่เคยหายใจทั่วปอดเลยทั้งเดือน ต้องปิดประตูหน้าต่างตลอด ไปไหนก็นั่งแท็กซี่ แม้จะอยู่ใกล้ๆปกติเดินได้ ก็ไม่เดินเพราะไม่เอื้อต่อการเดินและฝุ่นควันพิษ เหม็นมาก

มาถึงวันแรกค่ำแล้วก็ทำอะไรไม่ได้ ก็ซื้ออะไรกินง่ายๆจากร้านสะดวกซื้อใต้ตีก แต่ใช้บัตรไม่ได้ ต้องกด ATM โชคดีที่มีตู้อยู่อันนึงที่ตึก วันต่อมาก็ค่อยออกไปซื้อของมาทำกับข้าวเอง

โรงแรมใน Jakarta ที่แนะนำ

ส่วนใหญ่มาเที่ยวกันไม่กี่วันก็แนะนำให้พักในเมืองดีกว่า ไม่ต้องใช้รถไฟ รถเมล์อะไรหรอก เรียกรถนี่แหล่ะคุ้มที่สุดแล้วสำหรับบรรยากาศแบบนี้ พอตอนจะกลับสนามบินก็ขึ้นรถไฟด่วนไปสนามบินได้เลย

• Hotel Borobudur (2,800 บาท) หรูหรา 5 ดาว ใกล้โบสถ์ มัสยิด Monas เดินไปได้เลย

• Merlynn Park Hotel (1,500 บาท) หรูหรา 5 ดาว ใจกลางแหล่งท่องเที่ยวในราคาสุดคุ้ม

• favehotel PGC Cililitan (800 บาท) มาตรฐาน 3 ดาว ใกล้ Old quarter และ China town

• หาโรงแรมอื่นๆในจาการ์ตา เลือกที่ใกล้ Monas, Jakarta Cathedral , Masjid Istiqlal หรือ Old quarter และ China town

อาหารการกิน

คำที่ต้องได้ยินแน่นอนคือ Sambal (น้ำพริก) ที่มาหลายอย่าง แต่ด้วยลิ้นติดเผ็ดของเรา อยากเรียกมันว่าซอสมากกว่า เพราะมันไม่เผ็ดเลย ไม่จัด ออกหวานๆด้วยซ้ำ ไหนว่าเป็นเมืองแห่งเครื่องเทศ แต่เท่าที่กินมา 1 เดือน ไม่มีอันไหนเครื่องเทศจัดเลย จืด หวาน เหมือนอาหารจีนมากกว่า ส่วนปริมาณเหมือนให้เด็กกิน ตักกับข้าวมากระหยุมกระหยิม เหมือนให้ชิม ราคาเมื่อเทียบกับคุณภาพแล้วถือว่าสูงกว่ารสชาด

อาหารที่เหมือนอาหารประจำชาติคือบะหมี่ซอง ลองไปซุปเปอร์มาร์เก็ตได้เลย เรียงกันเป็นแถบ หลายยี่ห้อมากๆ หยิบมาเกือบทุกยี่ห้อ ทุกรสชาดแล้ว แต่ไม่ถูกปากเลยแม้แต่อันเดียว (มาม่าต้มยำน้ำข้นคือที่หนึ่งในใจเรา)

Nasi Goreng (ข้าวผัดอินโด) และของทอดอื่นๆ น้ำมันเยอะมาก อมน้ำมันสุดๆ บางอย่างเค็มเกินไป

Sate (สะเต๊ะ) อันนี้หมายมั่นปั้นปากมากินเลย ปรากฎว่าน้ำเหลวมาก จืดมาก

เครื่องดื่ม น้ำแข็งใส คือหวานสุดใจ

ทั้งนี้ นี่คือประสบการณ์ส่วนตัวในสไตล์การกินแบบประหยัด เข้าร้านแบบชาวบ้านท้องถิ่น ข้างถนน อาจแตกต่างจากร้าน Cuisine พรีเมียมทั้งหลาย

ก่อนมานึกว่าค่าอาหารจะถูกนะ แต่มาจริงๆคือ พอๆกับกรุงเทพฯ แต่กรุงเทพฯมีหลายหลายและอร่อยกว่ามาก

แต่การเดินทาง เราไม่ได้มาเพื่อหาของอร่อย เจอก็ดีใจ ไม่มีก็กินได้หมด ไม่ได้กินไปตลอด แค่บันทึกความรู้สึกให้ตัวเองจำว่า ตอนนั้นรู้สึกยังไง ไม่แน่ว่าไปอีก อาจจะแตกต่างกันก็ได้

สรุปค่าใช้จ่าย

• ค่าเครื่องบินจากปีนังไปจาการ์ตา 7,998 บาท
• ค่ากิน ค่าของใช้ 13,940 บาท
• ค่าเดินทาง 826 บาท
• ค่าที่พัก 12,195 บาท
• ค่าซื้อของพิเศษ 1,403 บาท

รวม 1 เดือน สองคน 36,362 บาท

• ควันพิษ ฝุ่น pm 2.5 เยอะมากๆ กลิ่นควันเผาเยอะ ไม่เหมาะกับการเดินเล่น
• เดินข้างถนนไม่สะดวกเลย ข้ามถนนลำบาก เพราะส่วนใหญ่ไม่เดินกัน ขับรถอย่างเดียว
• การเดินทางใช้วิธีเรียก Gojek ราคาถูกมาก
• อาหารไม่มีอะไรโดดเด่นสำหรับพวกเรานัก แต่ที่ถูกและกินบ่อยคือ น้ำมะพร้าว กับน้ำทุเรียนปั่น
• ที่พักราคาไม่แพง พวกเราอยู่คอนโดหรูในราคาแค่หมื่นต้นๆ ถ้าใช้วิธีอยู่แต่ในห้อง จะไปไหนก็เรียกรถ แบบนี้ก็สบายอยู่
• มีห้างเยอะมากๆ สินค้าต่างๆคล้ายอยู่ในกรุงเทพฯมาก
• กด atm จำกัดจำนวนเงิน ได้ครั้งละ 2.5 ล้าน วันละ 4-5 ครั้ง
• ผู้คนเป็นมิตรดี เรียบร้อย ปลอดภัย แต่ความสะอาดขึ้นกับพื้นที่ด้วย เหลื่อมล้ำกันสูงมาก
• ถ้าซื้อข้าวราดกับข้าว จะให้น้อยมาก จุ๋มจิ๋มเหมือนจะไปไหว้เจ้า แต่ถ้าปริมาณเท่ากันกับที่ไทยราคาก็พอๆกัน แค่ที่นี่จะตักให้น้อย คิดเงินทีละน้อย ตักมากคิดเงินมาก
• ถ้าจะไปอีกคงคิดดูก่อน เพราะเราอยู่ได้แค่ 30 วัน ต่ออายุก็ไม่ได้ และต้องเสียค่าเครื่องบินไปกลับ
• ตอนแรกว่าจะไปบาหลีต่อ แต่ดูแล้วยังไม่ใช่จริตเราเลยเอาไว้วันหลัง